(ontzettend goed) nieuws

08 februari 2009 -- Maart 2008 leek er een eind te zijn gekomen aan In Julia’s Mind-Scene. En dat wás ook zo. Omdat muziek maken nu eenmaal in het bloed zit besloot een deel van de groep door te gaan met het maken van nieuwe muziek; Versteegen, Buser en Van der Heijden maakten deze doorstart met We Spread Lies. En daar waar meningsverschillen zijn worden oplossingen gevonden. Na een half jaar kwam ook Koerts terug op het oude nest. Dat oude nest had ondertussen wél een nieuwe sound ontwikkeld. Een sound die deels voortborduurt op ouder werk van de band, maar vooral nieuwe inzichten vertoont. De band heeft de mogelijkheden opgerekt en gezocht naar extremiteiten binnen de bezetting. Het is alles een tikkeltje progressiever, een tikkeltje agressiever en bovenal een tikkeltje urgenter. Werd er in het verleden wel eens geflirt met de progrock van groepen als Soft Machine en King Crimson; ondertussen wordt er heftig gedweept met de Canterbury-scene. Gedateerd klinkt het allerminst: deze nieuwe sound is het antwoord op de huidige kredietcrisis. Muziek om je in onder te dompelen en de malaise van deze dagen te vergeten. Maar pas op! De filmische muziek is niet altijd wat het lijkt. Onheilspellend opgebouwde passages kunnen uw kijk op uw bankrekening danig verstoren, maar de uiterst beheerste melancholische stukken bieden gelukkig troost. In Julia’s Mind-Scene new style is vooral een (her)nieuw(d)e kennismaking met vier mannen die risico durven te nemen. En dat te nemen risico verlangt de band ook een beetje van haar publiek. Je moet niet bang zijn voor de muziek of haar uitvoerders, maar je open stellen om deze sonische trip te ondergaan. Voor het uiteindelijke effect zijn wij niet verantwoordelijk.